ปรากฏการณ์ “เรยา”

ปรากฏการณ์ “เรยา”

เพราะกลัวตกกระแส เลยต้องรีบจับดินสอขึ้นมาปั่น build อามรมณ์เพื่อมาแสดงความเห็นตามกระแส “ดอกส้มสีทอง” เสียงวี๊ดว๊ายกระตู้วู้ดังมาจากแถวจรัญฯ “กระทรวงวัฒนธรรม” ว่าจะแบนละครเรื่องดอกส้มสีทอง เพราะเนื้อหาตัวเอกไม่เหมาะสม กลัวเด็กไทยจะลอกเลียนแบบกระแสเมียน้อย ก้าวร้าวบุพการี เสียงวู๊ๆ ดังขึ้นในสมองบางๆ “วัฒนธรรม” คิดได้แค่นี้จริงหรือ ?

จริงๆ ละครเรื่องนี้ใกล้จบแล้ว ทำไมเพิ่งมาตื่นตัวโหนกระแส เพียงต้องการให้เห็นว่าวัฒนธรรมไทยเหมาะสมอย่างไร หน้าที่กระทรวงวัฒนธรรมมีไว้โหนตามกระแสแค่นั้นหรือ ทำไมไม่เห็นสร้างกระแสดีงามให้สังคมเดินตาม ความจริงควรคิดให้หนัก อะไรคือคุณค่าความเป็น “ไทย” ความเป็น “สยาม” และจะธำรงอยู่ได้อย่างไรท่ามกลางความเชี่ยวกรากของกระแสเทคโนโลยี ที่วัยรุ่นเข้าถึงได้ง่ายกว่า “กระทรวงวัฒนธรรม” วัฒนธรรมปลายนิ้วเข้าสู่ Facebook, YouTube

ถ้าจะจริงจังกับเรื่องเช่นนี้ ต้องทำเป็นวาระแห่งชาติ ปูพรมเป็นทศวรรษถึงจะซึมซับเหมือนวัฒนธรรมชาวญี่ปุ่นที่อดทนต่อวิกฤต ไม่โวยวายใส่กัน ต้องคิดเชิงรุก รณรงค์อย่างจริงจัง และต่อเนื่อง ไม่ใช่ไฟไหม้ฟาง ไม่เช่นนั้นพอมีละครแบบนี้อีก อาการเต้นโขน “วัฒนธรรม” อีกแบบก็วิ่งใส่กลุ่มคนแถวจรัญฯ อีก หัดดักทางวัยรุ่น ให้ทันกระแสโลกาภิวัตน์ น่าจะเป็นหน้าที่หลัก ไม่ใช่โทรโข่งสังคม

สาวสีลม วาเลนไทน์ ลอยกระทง สงกรานต์ เหล่านี้ล้วนเป็นมิติเดียวกับ “เรยา” เนื่องจากวัยรุ่นยุคนี้อยู่ในโลกอินเตอร์เนต การเลียนแบบฉาบฉวยจากมุมโลกหนึ่ง มาได้เร็วมาก เหมือนไข้หวัด 2009 ที่โหนเครื่องบินมาติดกันงมแงมทั่วทุกมุมโลก หากคิดได้แค่ว่า ใกล้ถึงวาเลนไทน์ ต้องรณรงค์ไม่ให้เด็กไทยเข้าม่านรูด วันสงกรานต์อย่าใส่สายเดี่ยวเล่นน้ำ มันก็เหมือน “ละครน้ำเน่า” ที่วนเวียนไม่มีทางออก หรือมันเป็นวัฒนธรรมอย่างหนึ่ง

อยากให้วัฒนธรรมสร้างสังคมดีๆ ท่ามกลางยุคข่าวสารที่ฉาบฉวย จนทำให้วัยรุ่น หรือแม้แต่เราๆ ท่านๆ ละเลย “ยิ้มสยาม” ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ต่อกัน หรือว่าจะเป็นแค่สร้าง “วัฒนธรรมผักชีโรยหน้า” ของคนจรัญฯ

จุด ...