สาระสาร

ปีที่ ๓ ฉบับที่ ๒๖ ประจำเดือนกรกฎาคม ๒๕๔๔

โดย… ส้มจี๊ด

เชื่อว่าทุกคนต้องรู้จักกล้วยแขก และคงเคยลิ้มชิมมัน อาจจะชอบหรือไม่ ก็แล้วแต่รสนิยมของแต่ละคน ส่วนตัวส้มจี๊ดต้องถือว่าชอบมาก เป็นของว่างที่คลาสสิคของส้มจี๊ดประเภทหนึ่งเลย แต่ถ้าอยากทาน ต้องไปหาซื้อตามตลาดหรือท้องถนน ถ้าเดินตามห้าง เห็นทีจะต้องอด เพราะของว่างอย่างนี้ยังไม่ได้ขึ้นห้าง หรืออาจจะขึ้นแล้ว แต่ส้มจี๊ดอาจจะไม่รู้ เมื่อหาซื้อตามท้องถนน ก็ต้องยอมรับว่าอนามัยอาจจะไม่ถูกสุขลักษณะ ซึ่งในอดีตอาหารบนท้องถนนอาจจะถือว่ามีสุขลักษณะที่เข้ายุคสมัยนั้น แต่ปัจจุบันรถก็มาก ควันเสียจากรถยนตร์ บวกกับมลภาวะต่าง ๆ อาจจะทำให้อาหารบนท้องถนนไม่ได้มาตราฐานตามหลักวิชาการ แต่ส้มจี๊ดก็ยังชอบทานเจ้าค่ะ

เกริ่นนำมาค่อนข้างยาว เพื่อมาชี้ให้เห็นถึงข่าวสั้น ๆ หนึ่งก็คือ น้ำมันที่ได้จากการทอดกล้วยแขกนั้นได้มาจากน้ำมันที่ใช้แล้วของอาหาร ฟาสต์ฟู๊ด จำพวกเคเอฟซี, แมคโดนัลด์ ที่ขายต่อให้บรรจุขายกับร้านอาหารข้างทางจำพวกกล้วยแขก นักวิชาการท่านออกมาชี้ว่าน้ำมันเหล่านี้สามารถนำมาใช้เป็นวัตถุดิบในการ ผลิต “ไบโอดีเซล” ได้ดี สมควรนำมาให้ท่านในการผลิต และชี้ต่อไปว่าน้ำมันที่นำทอดกล้วยแขกนั้น หากใช้ไปหลายครั้ง จะมีสารทำให้เกิดมะเร็งขึ้นกับคนทาน และบอกว่าที่ต้องพูดเพราะว่าสงสารคนทานที่เป็นคนส่วนใหญ่ ถึงแม้จะมีผลกระทบกับคนหาเช้ากินค่ำ แต่คิดว่าเพื่อคนส่วนใหญ่ก็ต้องชี้แจง

เจตนาดีของท่าน ส้มจี๊ดขอน้อมนับถือ เพียงแต่ว่าในฐานะที่ท่านเป็นนักวิจัย ไฉนเมื่อคิดค้นสูตรไบโอดีเซลช่วยชาติได้แล้ว ไฉนไม่คิดหาวิธีคิดค้นน้ำมันราคาถูกที่ปลอดสารให้กับพ่อค้าแม่ขายข้างถนนเหล่านี้บ้าง ซึ่งการใช้น้ำมันเก่าหลายหน ทำให้เป็นมะเร็ง เป็นเรื่องที่ควรชี้แจง แต่ขณะเดียวกันมาตราการแก้ไขควรจะต้องมี ไม่เช่นนั้นจะกลายเป็นเรื่องด้านเดียวไป เหมือนตาบอดคลำช้าง คือมุ่งแต่ประเด็นใดประเด็นหนึ่ง

กล้วยแขกเป็นอาชีพหนึ่งที่ถือว่าเป็นธุรกิจเอสเอ็มอี แน่นอนหากเทียบกับกลุ่มฟาสต์ฟู๊ดส์ที่มีศักยภาพในการประหยัดต่อหน่วย จนสามารถแสวงหาต้นทุนต่ำสุดมารองรับผู้บริโภคได้ กลุ่มกล้วยแขกต้องสู้ไม่ได้ในการหาวัตถุดิบที่ต้นทุนต่ำสุด ในขณะที่คุณภาพเหมาะสม ดังนั้นปัญหานี้มันไม่ง่ายแต่เพียงการพูด การผลิตน้ำมันปาล์มที่ถูก ซึ่งปัจจุบันมีอยู่ไม่กี่ค่าย เพื่อเป็นวัตถุดิบที่เหมาะสมต่อกลุ่มธุรกิจเอสเอ็มอี น่าจะเป็นวาระแห่งชาติได้วาระหนึ่ง เพราะหากให้พวกเขายืนอยู่ได้ในสังคม ในกฎเกณฑ์มาตราฐานโลกานุวัตร ก็คงต้องมีวิธีสนับสนุนให้พวกเขาเข้มแข็งได้เช่นกัน ซึ่งส้มจี๊ดว่าปัญหานี้แก้ไม่ง่ายเลย หรือไม่มีใครใส่ใจจะแก้ เพราะไม่เห็นช่วยเสริมภาพพจน์ ประเด็นผู้ก่อการร้าย จึงตกเป็นของพ่อค้าแม่ขาย “กล้วยแขก” ไปเสียฉิบ

นโยบายประเภทโลกาภิวัฒน์มุ่งสู่สากล แต่ทำร้ายรากหญ้าของกลไกบ้านเรา ยังมีมาก ตัวอย่างง่าย ๆ อีกตัวอย่างก็เช่น นโยบายอาหารจานละยี่สิบบาท ซึ่งเมื่อก่อนเห็นว่าจะสร้างศูนย์อาหารเองให้พ่อค้าแม่ขายมาขายกันได้อิสระ ไป ๆ มา ๆ กลายเป็นไปตกร่วมกับบิ๊กโฟร์ อาทิ เทสโก้, คาร์ฟูรล์, บิ๊กซี, แมคโคร ทำให้พ่อค้าแม่ขายกลายเป็นไก่ในเล้า ถูกเขาหลอกให้ร่วมในอัตรากำไรที่ต่ำกว่าที่ควรจะได้รับ เพียงแค่เป็นเครื่อง Sales Promotion สนับสนุนกิจกรรมของพวกเขาเอง แต่ผลร้ายพ่อค้าแม่ขายอาหารตามห้องแถว ตามท้องถนนจะไปสู้กับกลุ่มบิ๊กโฟร์ได้อย่างไร มันเป็นนโยบายที่กลับมาทำลายความเข้มแข็งชุมชนของตนเอง ตัวอย่างเหล่านี้ส้มจี๊ดเสนอว่าน่าจะมี Work Shop นะเจ้าค่ะ ท่านทักษิณ เพื่อว่ากลไกการค้าขายระดับรากหญ้าที่ท่านหวังจะได้เดินเต็มลูกสูบ ไม่นั้นเตะลูก จะไปเข้าเท้าของคนไม่กี่คนนะเจ้าค่ะ.

สวัสดีครับแฟนๆ เสพอักษรทุกๆท่าน

ในสภาวะการณ์ที่สับสน ท่ามกลางสังคมที่วุ่นวาย การแก่งแย่งชิงดีชิงเด่น พวกคุณๆเคยเจอสภาวะแบบนี้หรือเปล่า หรือว่าคุณบางคนอาจเป็นผู้ทำให้มันเกิด คุณอาจจะรู้ตัวหรือไม่รู้ตัวเมื่อเข้าไปสู่สภาวะแบบนี้

ขึ้นย่อหน้าแรกดูเครียดๆอย่างไรก็ไม่รู้ ผู้เขียนเจอหนังสือเล่มหนึ่งน่าสนใจ ที่ว่าเจอคือเจอจริงๆ เพราะมีคนมาลืมวางไว้ที่โต๊ะทำงานของผู้เขียน เลยถือวิสาสะรีบนำไปอ่าน รวดเดียวภายในคืนเดียว หนังสือที่ว่าน่าจะเกี่ยวพันกับย่อหน้าแรกอยู่ เป็นหนังสือแปลชื่อเรื่อง คืนชีวิต สู่ความเรียบง่าย

หนังสือนี้น่าสนใจตรงที่ผู้เขียน เป็นนักธุรกิจผู้ประสพความสำเร็จชาวอเมริกัน ที่เคยทุ่มเทชีวิตก่อนหน้าให้กับงาน ออกจากบ้านตั้งแต่หกโมงเช้า กลับเข้าบ้านอีกทีสองสามทุ่มทุกวัน เวลาในแต่ละวันหมดไปกับงานจริงๆ ไม่มีเวลาที่จะคิดเรื่องอื่นนอกจากงาน ชีวิตอย่างนี้น่าจะตรงกับใครหลายๆคน แต่ใครหลายๆคนไม่โชคดีอย่างเธอ ที่เธอมีโอกาสฉุกคิดและทบทวนด้วยเวลาว่างแค่ห้านาที แล้วคำถามเกี่ยวกับชีวิตก็พรั่งพรูออกมา ที่ผ่านมาใช้ชีวิตแบบนั้นไปเพื่ออะไร มีความสุขดีไหม ชีวิตด้านอื่นๆหายไปไหน ทำให้เธอเปลี่ยนแปลงตัวเอง เปลี่ยนแปลงวิธีคิด เปลี่ยนแปลงการดำเนินชีวิต ทำให้เธอได้ค้นเจอชีวิตที่เรียบง่าย และก็เขียนมันออกมา

ความจริงหนังสือแนวนี้ คนที่ไม่สนใจจริงๆไม่กล้าซื้อ แต่สำหรับเล่มนี้แล้ว ผู้เขียนขอแนะนำว่าอ่านง่าย ไม่ซับซ้อนหากนำไปปฏิบัติจริง ถ้าผู้เขียนตั้งชื่อเรื่องเองได้ ขอตั้งชื่อเล่มนี้ว่า สู๋ความเรียบง่ายในยุคดิจิตอล เหตุว่าแนวหนังสือเป็นอย่างนั้น แนะนำการใช้ชีวิตแบบค่อยเป็นค่อยไป ไม่หักดิบ ตั้งแต่ตื่นนอน จนหมดวัน แม้อยู่ที่ทำงานก็มีวิธีการที่สามารถทำให้มันเรียบง่ายได้ เหมาะกับชีวิตคนเมืองอย่างพวกๆเรา ไม่ต้องสุดโต่งจนถึงขนาดย้ายตัวเองไปปฏิบัติในที่วิเวก หรือจนขนาดต้องสละทุกอย่างแล้วไปบวช พวกคุณสามารถมีชีวิตที่เรียบง่ายตามแบบฉบับของตนเองได้

นักเขียนคนนี้เป็นนักเขียนสาวชาวอเมริกัน เมืองที่มีความขัดแย้งกันในตัวเองสูง เธอถ่ายทอดเป็นตัวหนังสือได้อย่างงดงามในแง่เนื้อหาสาระ ผู้แปลก็แปลได้ไม่มีที่ตำหนิ แต่ขอติงสักนิดสำหรับชื่อเรื่อง เพราะว่าบางคนเกิดมาก็ไม่เคยเจอะเจอความเรียบง่ายเลย แต่อยากจะแสวงหา ก็เป็นอันว่าขอแนะนำเล่มนี้ ไปหาอ่านกันให้ได้อาจจะค้นพบอะไรใหม่ๆให้กับชีวิต โดยเฉพาะความเรียบง่าย แล้วจะรู้ว่ามันอยู่ใกล้ๆตัวพวกเรานี่เอง

คืนชีวิต สู๋ความเรียบง่าย
Living the Simple Lift
เอเลน เซนต์ เจมส์ / เขียน
นุชจรีย์ ชลคุป / แปล
สำนักพิมพ์มูลนิธิโกมลคีมทอง
ราคา 180 บาท

นักอ่านไส้แห้ง